1. پیش درمان
تمیز کردن فیزیکی: حذف ناخالصی ها مانند گل و لای، کلوئیدها، میکروارگانیسم های سطح غشاء. روشهای متداول شامل شستشوی آب و گاز{1}}شستشوی معکوس آب است.
تمیز کردن شیمیایی: از اسید (مانند اسید سیتریک)، قلیایی (مانند هیدروکسید سدیم) یا مواد پاک کننده مخصوص برای تجزیه آلاینده ها (مانند یون های کلسیم و منیزیم، مواد آلی) در منافذ غشایی استفاده کنید.
طبقه بندی تشخیص: با آزمایش میزان نمک زدایی غشا، تولید آب، افت فشار و سایر شاخص ها، میزان آسیب دیدگی و قابلیت تعمیر غشا قضاوت می شود و به غشای قابل تعمیر و غشای ضایع شده تقسیم می شود.
2. ترمیم و بازسازی
بازسازی شیمیایی: برای غشاهای با آلودگی کمتر، از اکسیدان های قوی (مانند هیپوکلریت سدیم) یا آماده سازی آنزیمی برای حذف آلاینده های عمیق و بازیابی نفوذپذیری غشا استفاده می شود.
تعمیر فیزیکی: برای آسیب های موضعی روی سطح غشاء، از فناوری پوشش (مانند پوشش پلی دوپامین) یا نانو مواد برای پر کردن سوراخ ها و افزایش طول عمر استفاده می شود.
اصلاح اصلاح: غشای بازسازی شده (مانند پیوند گروه های آبدوست) را به منظور بهبود توانایی ضد آلودگی آن یا انطباق با الزامات خاص کیفیت آب (مانند تصفیه فاضلاب با نمک بالا) از نظر شیمیایی تغییر دهید.
3. دفع ایمن (برای غشاهای ضایع شده)
عملیات پیرولیز: مواد غشایی را در دماهای بالا در محیطی{0}}آزاد یا کم{1}}اکسیژن تجزیه کنید تا کربن، فلزات و سایر اجزاء را بازیابی کنید و در عین حال انتشار مواد سمی مانند دیوکسین ها را کاهش دهید.
دفن زباله یا سوزاندن: برای جلوگیری از نشت مواد شیمیایی در غشاء، باید با استانداردهای تصفیه زباله های خطرناک مطابقت داشته باشد. برخی از مناطق نیاز دارند که مواد غشایی قبل از دفن زباله جامد و تثبیت شوند.